از کسانى مباش
- پنجشنبه, ۱۲ دی ۱۳۹۲، ۰۸:۰۰ ق.ظ
- ۰ نظر
(مردى از امام درخواست اندرز کرد.) امام فرمود:
از کسانى مباش که بدون عمل صالح به آخرت امیدوار است، و توبه را با آرزوهاى دراز به تأخیر مى اندازد، در دنیا چونان زاهدان سخن
مى گوید، اما در رفتار همانند دنیا پرستان است ، اگر نعمت ها به او برسد سیر نمى شود ، و در محرومیت قناعت ندارد ، از آنچه به
او رسید شکرگزار
نیست و از آنچه مانده ، زیاده طلب است.
دیگران را پرهیز مى دهد اما خود پروا ندارد ، به فرمانبردارى امر مى کند اما خود فرمان نمى برد ، نیکوکاران را دوست دارد ، اما رفتارشان
را
ندارد ، گناهکاران را دشمن دارد اما خود یکى از گناهکاران است ، و با
گناهان فراوان مرگ را دوست نمى دارد ، اما در آنچه که مرگ را
ناخوشایند ساخت پافشارى دارد، اگر بیمار شود پشیمان مى شود ، و اگر مصیبتى به او رسد به زارى خدا را مى خواند ؛ اگر به گشایش ، دست
یافت مغرورانه از خدا روى بر مى گرداند ، نفس به نیروى گُمان ناروا بر او چیرگى دارد ، و او با قدرت یقین بر نفس چیره نمى گردد.
براى دیگران که گناهى کمتر از او دارند نگران ، و بیش ازآنچه که عمل کرده امیدوار است . اگر بى نیاز گردد مست و مغرور شود ، و اگر
تهى دست گردد ، مأیوس و سْست شود ، چون کار کند در آن کوتاهى ورزد ، و چون چیزى خواهد زیاده روى نماید ، چون در برابر شهوت
قرار گیردگناه را برگزیده ، توبه را به تأخیر اندازد ، و چون رنجى به او رسد از راه ملت اسلام دورى گزیند ، عبرت آموزى را طرح مى کند
اما خود عبرت نمى گیرد ، در پند دادن
مبالغه مى کند اما خود پند پذیر نمى باشد.
سخن بسیار مى گوید ، اما کردار خوب او اندک است ! براى دنیاى زودگذر
تلاش و رقابت دارد اما براى آخرت جاویدان آسان مى گذرد؛
سود را زیان و
زیان را سود مى پندارد ، از مرگ هراسناک است اما فرصت را از دست مى دهد
، گناه دیگران را بزرگ مى شمارد،
اما گناهان بزرگ خود را کوچک مى پندارد، طاعت خود را ریاکارانه بر خورد مى کند ، خوشگذرانى با سرمایه داران را بیشتر از یاد خدا با
مستمندان دوست دارد ، به نفع خود بر زیان دیگران حکم مى کند اما هرگز به نفع دیگران بر زیان خود حکم نخواهد کرد.
(حمکت 150 نهج البلاغه)
- ۹۲/۱۰/۱۲